Thursday, 21 January 2016

மாற்றான் தோட்டத்து மரிக்கொழுந்து ! (1)





    ஆத்தா மரிக்கொழுந்து, இந்த கொழந்தைக்கும் கொஞ்சம் பாலு கொடு ஆத்தா…..‘
    அழுது அழுது சிவந்து போன கண்களும் வீங்கிபோன முகமுமாக இருந்த மரிக்கொழுந்திடம் குழந்தையை நீட்டினாள் காமாட்சி.
    அவளை மிரட்சியுடன் பார்த்தாள் மரிக்கொழுந்து.
    ‘இந்தா மரிக்கொழுந்து, பச்ச கொழந்த. லப்பர வாயில வக்கமாட்டுது. வேறன்னு நெனக்காத. ஒங்கொழந்தையா நெனச்சி கொஞ்சம் பாலு கொடு ஆத்தா….‘
    காமாட்சி ஆத்தா கெஞ்சும் குரலில் கேட்டாள். இதுவரை யாரிடமும் கெஞ்சிப் பழகாத காமாட்சி மரிக்கொழுந்துவிடம் இப்படிக் கெஞ்சும் குரலில் கேட்ட போது மரிக்கொழுந்து கலங்கிப் போய்விட்டாள்.
    ‘என்ன ஆத்தா….. இப்படி கேட்டுட்ட. கொஞ்சம் பாலக் குடுடின்னா, குடுத்துட்டு போறேன். இதுக்குப் போயி……‘
    ‘இல்ல மரிக்கொழுந்து, இதெல்லாம் கட்டாயப் படுத்துனா கெடைக்கிறது கெடையாது. அவங்களுக்கா அந்த ஒணர்வு வரணும். இந்த ஊருல இப்ப கைப்புள்ள காரி நீதான். அதனால தான். இந்தா ஆத்தா…..‘
    திரும்பவும் குழந்தையை நீட்டினாள் காமாட்சி ஆத்தா. குழந்தையைக் கையில் வாங்காமலேயே இருந்தாள் மரிக்கொழுந்து.
    ‘என்னடி… இன்னா யோசன பண்ணுற …. ?‘
    ‘இல்ல ஆத்தா…. கொழந்தைக்கு பால் குடுக்குறதுல கஷ்டம் ஒன்னும் இல்ல ஆத்தா…. ஆனா, நான் போயி…..‘ இதுக்கும் மேல் பேச முடியாமல் காமாட்சி ஆத்தாவைப் பார்த்தாள்.
    காமாட்சி, மரிக்கொழுந்து என்ன சொல்ல வருகிறாள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டாள். ஒரு வேலைக்காரி எஜமானியின் குழந்தைக்குப் பால் கொடுக்கலாமா என்ற தயக்கம்.
    ‘ஏன் மரிக்கொழுந்து….. நீ வேலைக்காரின்னு தயங்குறியா ? ஒன் நெஞ்சில கையவச்சி சொல்லு , எம் மருமவ உன்ன வேலக்காரி மாதிரியா வச்சிருந்தா…. ?‘
    இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் தலையில் ஓர் இடி விழுந்தது போல ஓ வென கத்தி அழுதாள் மரிக்கொழுந்து. அவளையும் தாங்க முடியாத அளவிற்கு மீறிய துயரம். உண்மையாய் வெடித்தழுவும் நெஞ்சம் வெளியுலகைப் பற்றி அக்கரைக் கொள்வதில்லை. ஆத்தா கேட்டது போல் எஜமானியம்மா, அதுதான் ஆத்தாவுடைய மருமகள் திலகவதி, தன்னை ஒரு வேலைக்காரி மாதிரியாகவா நடத்தியிருந்தாள். அப்படிப்பட்ட எஜமானி கிடைப்பாளா…. ? அவளைப் போய் இழந்து விட்டோமே… என்று நினைத்த போது மரிக்கொழுந்தால் அழுகையை அடக்க முடியவில்லை.
    தேம்பத் தேம்பி அழுத மரிக்கொழுந்துவைப் பார்க்க மேலும் கவலையாக இருந்தது காமாட்சி ஆத்தாவுக்கு.
    ‘அழுவாத மரிக்கொழுந்து. புள்ள பெத்து பத்துநாளு தான் ஆவுது. பச்ச ஒடம்பு. இப்புடி அழுதா ஒடம்பு என்னத்துக்கு ஆவுறது ? அழுவாத மரிக்கொழுந்து. ஏதாவது சாப்டியா…. ?‘
    அவள் எதுவும் பதில் சொல்லாமல் அழுது கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து, ‘நீ எங்க சாப்டிருக்கப் போறே…. இரு தோ வரேன்‘ என்று சொல்லிவிட்டு குடிசையை விட்டு வெளியேறினாள்.
    மரிக்கொழுந்துவிற்கு அழுகையின் ஊடே ஆத்திரமும் வந்தது. ‘சே… கடவுள் ஏன் நல்லவங்களைச் சீக்கிரமாக அழைத்துக் கொள்கிறார். நல்லவங்களே இந்த உலகத்தில் இருக்கக்கூடாது என்றா…. எதுக்காக இப்படி நடந்தது ? இந்த ஊருல எத்தனை வயசான கெழடுகள் இருக்குது. அதுல ஒண்ண இட்டுக்கக்கூடாதா ? எத்தனபேரு நோயால அவஸ்த்தை படுறாங்க… அவங்கள்ல ஒருத்தர்… இல்லாட்டி நாங்கூடதானே பத்து நாளைக்கி முன்னால புள்ள பெத்தேன். என்ன எடுத்துக்குனு இருக்கக்கூடாதா…. ?
    இதை எல்லாத்தையும் விட்டுபோட்டு அந்த அன்பு தெய்வத்தையா இட்டுக்கணும்….‘
    நினைக்க நினைக்க மரிக்கொழுந்தால் தாங்க முடியவில்லை. தரையில் உட்கார்ந்து இருந்தவள் தன் இரு கால்களையும் கட்டிக்கொண்டு அழுதாள். காமாட்சி ஆத்தா உள்ளே வந்தது கூட தெரியாமல் அழுதாள்.
    ‘இந்தா மரிக்கொழுந்து, இந்த பாலை குடி மொதல்ல….‘
    செம்பில் இருந்த பாலை டம்ளரில் ஊற்றி மரிக்கொழுந்திடம் நீட்டினாள். குழந்தையை மடியில் கிடத்திக்கொண்டு.
    ‘வேணா ஆத்தா…. எனக்குப் பசியில்லை‘
    ‘இது ஒனக்கில்லை, கொழந்தைக்கு. நீ குடிச்சாதான் கொழந்தைக்கு பால் கெடைக்கும். இந்தா குடி. மொதோ மாதிரி ஒரு கொழந்தை கெடையாது. இப்போ ரெண்டு கொழந்தை. குடி மரிக்கொழுந்து….‘ குரலில் கொஞ்சம் அதிகாரமும் கலந்திருந்தது.
    ‘ஆமாம். ஒரு கொழந்தையில்லை. ரெண்டு கொழந்தை. நமக்காக இல்லை என்றாலும் குழந்தைகளுக்காகச் சாப்பிடத் தான் வேண்டும்… என்று எண்ணியபடியே பாலை வாங்கி மடக் மடக்கென்று குடித்தாள்.
    குடித்து முடித்ததும் காமாட்சி ஆத்தா நீட்டின குழந்தையைக் கையில் வாங்கினாள். பிறந்து ஒரு நாளே ஆன பச்சிளங் குழந்தை.
    அந்தக் குழந்தையை ஆசையுடன் பார்த்தாள். குழந்தை நல்ல சிகப்பு நிறத்தில் அவளுடைய எஜமானி அம்மாவை உரித்து வைத்தது போல் இருந்தது.
    தூக்கி மார்போடணைத்துப் பால் கொடுக்கத் தொடங்கினாள்.
    ‘மரிக்கொழுந்து…. கொழந்தைய இங்கேயே வச்சிரு. நா போயி ஆகவேண்டிய காரியத்தைப் போய் பாக்குறேன்…‘
    சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து தளர்ந்த நடையுடன் போனாள் காமாட்சி ஆத்தா. மனத்தில் கவலை பிடித்ததால் நடையில் நோய் பிடித்ததோ.
    கிட்டத்தட்ட அறுபது வயதுக்கு மேலான காமாட்சி பெத்தது என்னவோ முரளீதரனை மட்டும் தான். ஆனால் இந்த கிராமத்துக்கே அவள் அம்மா மாதிரி அவளை எல்லோரும் ‘ஆத்தா‘ என்று தான் கூப்பிட்டார்கள்.
    சிறியவர்கள் முதல் பெரியவர்கள் வரை எல்லோருக்கும் காமாட்சி ஆத்தாதான். ஒரு சில பெரியவர்கள் பேசும் போது மட்டும் ‘பெரிய வீட்டம்மா‘ என்பார்கள்.
    ஆகமட்டும் எல்லோருக்கும் அவள் ஆத்தா தான் !
பால் கொடுத்துவிட்டு எழுந்து போய் பெட்டியைத் திறந்து ஒரு சுத்தமான வாயில் புடவையை எடுத்துக் கொண்டு வந்து தன் குழந்தையின் அருகே விரித்து அதில் கிடத்தினாள்.
    நன்றாக விடிந்து விட்டதால் குடிசைக்குள், புரியாத புதிருக்குப் பொருள் விளங்கத் துவங்கும் மனம் போல வெளிச்சம் பரவலாக பரவத் துவங்கியது.
    மரிக்கொழுந்து அந்த வெளிச்சத்தில் குழந்தையைப் பார்த்தாள்.
    பெற்ற தாய் யார் என்றே தெரியாத குழந்தை நன்றாகத் துாங்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்த மெல்லிய வெளிச்சத்தில் குழந்தையை உற்றுப் பார்த்தாள்.
    நிறத்திலும் முகவெட்டிலும் தன் எஜமானி திலகவதியை ஞாபகப்படுத்தியது குழந்தை.
    மரிக்கொழுந்துவிற்கு தன் முதலாளியம்மாளின் முகம் ஞாபகத்திற்கு வந்தது.
    அவளுக்குத் தான் எத்தனை வசீகர முகம் ! அந்த கண்களில் எப்போதும் குடிகொண்டிருக்கும் அமைதி, கருணை. அந்த உதட்டில் எப்போதுமே அமர்ந்திருக்கும் புன்னகை, மொத்தத்தில் அவள் முகத்தில் குறையே சொல்ல முடியாத அழகு.
    அழகில் மட்டுமா… ?
    எல்லோரிடத்திலும் காட்டும் அன்பில், பெரியோர் இடத்தில் காட்டும் பணிவில், எதைச் செய்யும் போதும் அவசரப்படாத நிதானத்தில், இப்படி பண்பிலும் குறைகாண முடியாத மனித தெய்வம் !
    அந்த தெய்வீக அம்சங்கள் நிறைந்த தன் முதலாளியம்மா திலகவதி அக்காவை இனி எப்போது காணப்போகிறோம்…
    நேற்று பொழுது போன பிறகும் மனம் வராமல் செய்து தானே ஆகவேண்டும் என்ற கடமையில் கட்டாயத்தில் அந்த அன்பு உருவத்தைச் சுடுகாட்டில் தீக்கிரையாக்கியாயிற்று.
    இனி அந்த முகத்தை எப்போது காணப் போகிறோம் ? எப்படி காண முடியும் ?
    இன்று காணத்துடிக்கும் அந்த முகத்தை முதன் முதலில் பார்ப்பதற்கு எவ்வளவு பயந்தாள் என்பதை நினைத்துப் பார்த்தாள் மரிக்கொழுந்து.
     அந்த நிகழ்ச்சி இப்போது நடந்தது போல் தான் இருந்தது. அதற்குள் இப்படியா ?
    ஒரு வருடம் இருக்குமா ?
     இல்லை. அடுத்த மாதம் வந்தால் தான் ஒரு வருடம். இன்னும் முழுமையாக ஒரு வருடம் கூட ஆகவில்லை.
    மரிக்கொழுந்தின் மனம் முதன் முதலில் திலகவதியைச் சந்தித்ததை எண்ணிப் பார்க்க ஆவல் கொண்டது.

(தொடரும்)

நட்புறவுகளுக்கு வணக்கம்.
    இது என் பழைய நாவல் தான். இங்கே புதுப்பித்துள்ளேன். நிறை குறைகளைச் சுட்டிக் காட்டுங்கள்.
    நிச்சயம் தொடர்கதைகள் படிப்பவர்களை இந்த கதை ஏமாற்றாது என்று உறுதி கூறுகிறேன்.

நன்றியுடன் 
அருணா செல்வம்.

6 comments :

  1. நான் முதல்முறையாகப் படிக்கிறேன். உங்கள் நாவலிலேயே கதையம்சம் அருமையாக அமைந்து விடுகிறது. இதிலும் எடுத்த எடுப்பிலேயே அருமையான கதைக்கருவோடு ஆரம்பம். தொடர்கிறேன்.

    ReplyDelete
    Replies
    1. வருகைக்கும் கருத்திற்கும் மிக்க நன்றி.

      நேரமின்மையால் உடனுக்குடன் எழுத முடியவில்லை.

      Delete